Renaissance kunst

Annibale Carracci | Barok tijdperk schilder


Annibale Carracci (1560-1609) was de meest bewonderde schilder van zijn tijd en de vitale kracht in de creatie van barokstijl ⎆. Samen met zijn neef Ludovico (1555-1619) en zijn oudere broer Agostino (1557-1602) -elk een uitstekende kunstenaar- Annibale wilde de Italiaanse schilderkunst transformeren ⎆. De Carracci verwierpen de kunstmatigheid van maniëristische schilderkunst ⎆, voorstander van een terugkeer naar de natuur in combinatie met de studie van de grote Noord-Italiaanse schilders uit de Renaissance ⎆, met name Correggio ⎆, Titiaan ⎆ en Veronese ⎆.Tijdens de jaren 1580 schilderden de Carracci de meest radicale en innovatieve foto's in Europa. Annibale trok niet alleen uit de natuur, hij creëerde een nieuw, gebroken penseelwerk om bewegingen vast te leggen en de effecten van licht op vorm. Twee kinderen die een kat plagen (ca. 1590) markeert een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis van het schilderen met genres. In Ludovico's vroege en nog steeds niet opgelost weeklacht (ca. 1582), de figuur van Christus -duidelijk bestudeerd van een gesteld model in de studio- geeft de foto een schokkende directheid en actualiteit. Het revolutionaire potentieel van dit nieuwe soort schilderij zou ruim een ​​decennium later worden overgenomen door Caravaggio ⎆, die het werk van Carracci tijdens zijn reis van Milaan naar Rome in 1592 moet hebben gezien.
De Carracci zagen zichzelf als erfgenaam van een grote artistieke traditie en ze situeerden zich bewust binnen de geschiedenis van de Noord-Italiaanse schilderkunst. Annibale en Agostino bezochten Parma en Venetië om het werk van Correggio, Titiaan, Tintoretto en Veronese te bestuderen.
Hun altaarstukken en seculiere fresco-cycli in Bologna bevestigden een Noord-Italiaanse nadruk op kleur, licht en de studie van de natuur, maar met een nieuwe focus op emotionele communicatie. Hun succes leidde ertoe dat Annibale in 1595 werd uitgenodigd om te werken voor de machtige familie Farnese. Ludovico bleef in Bologna om de academie te leiden die ze hadden gesticht. Door de volgende generatie schilders - Francoisco Albani, Domenichino, Guido Reni, Giovanni Lanfranco en Guercino-Bolognese schilderkunst werd de dominante kracht in de zeventiende-eeuwse kunst.
In Rome werd Annibale's schilderij getransformeerd door zijn eerste ontmoeting met de klassieke oudheid en de kunst van Michelangelo en Raphael ⎆.
Individuele scènes uit de oude mythologie worden omringd door een uitgebreid illusionistisch raamwerk met geveinsde beelden, waar gespierde naakte figuren schijnbaar worden verlicht vanuit de eigenlijke ramen (zicht op het plafond van de Farnese Gallery).
De hoeken worden geopend voor geschilderde uitzichten op de lucht. Toen het werd onthuld in 1600, werd het plafond onmiddellijk geprezen als gelijk aan enig werk in het verleden. Door het Noord-Italiaanse naturalisme te combineren met het idealisme van de Romeinse schilderkunst, creëerde Annibale de basis van de barokke kunst ⎆. Zijn enige uitdager in Rome was Caravaggio, wiens relatie met het verleden eerder strijdbaar dan assimilerend was.Bovendien was de kunst van Caravaggio niet geschikt voor grote composities en fresco-cycli, en tegen 1630 was de Caravaggesque-schilderkunst in verval terwijl Annibale's kunst werd bestudeerd door een nieuwe generatie kunstenaars. Rubens, Poussin en Bernini waren Annibale zwaar verschuldigd. | Keith Christiansen Afdeling Europese schilderijen, het Metropolitan Museum of Art
















Carracci, Annibale - Pittore (Bologna 1560 - Roma 1609), fratello di Agostino. Fu, della sua famiglia, l'ingegno più fecondo e più vivo. Nelle prime opere si notano influssi di B. Cesi, di O. Samacchini, di P. Fontana.
A Parma studiò il Correggio, a Venezia il Veronese e i Bassano. Nel 1582 fondò a Bologna, con Agostino, l'Accademia dei Desiderosi, detta poi degli Incamminati, con lo scopo di ricondurre la pittura, fuori delle angustie del mannerismo, all'esempio dei grandi maestri del sec. 16º.
Nelle opere di questo periodo si matura un'interpretazione profondamente classica della natura, eppur vivamente commossa e mediata attraverso la pittura del Cinquecento; rielaborando varie ascendenze culturali, il Carracci heeft een progressieve versie van een una chiara definizione del suo ideale classico e naturalista nello stesso tempo.
In seguito (1582-94) lavorò, con l'aiuto di Agostino e del cugino Ludovico, alla decorazione dei palazzi Fava, Magnani e Sampieri, ed eseguì molte pale d'altare per chiese bolognesi. Nel 1595 si recò a Roma per decoré con scene mitologiche la galleria di palazzo Farnese.
Een contatto con l'opera di Raffaello e l'arte antica, il Carracci elaborò le grandi composizioni con semplicità classica e libertà inventiva, perseguendo un'armoniosa sintesi tra mondo naturale empirico e tradizione classica.
Durante questo periodo dipinse anche varî quadri più severi e concentrati (L'Assunzione, in S. Maria del Popolo; il Quo vadis ?, ora nella Gall. Naz. di Londra; ecc.).
È stato troppo recisamente sottolineato il contrasto tra il classicismo eclettico di Carracci e l'anticlassicismo rigoristico del Caravaggio: in realtà ambedue si contrappongono recisamente al gusto manieristico ⎆, il primo proponendosi di restaurare il classicismo cinquecentesco, il secondo mirando a un totale rinnovamento dei contenuti e forme dell'arte. Enorme fu la sua influenza in Italia e fuori. | © Enciclopedia Treccani